we arrived at our final destination

Natuurlijk hadden we helemaal niet verwacht dat het allemaal heel eenvoudig zal zijn. Een reis van tussen de 10 en 11 uur. Maar het vreemde is dat dit eigenlijk enorm mee is gevallen. Alles er omheen echter, dat maakt de reis een enorme uitdaging. 

We beginnen bij het begin. Om 05:00 uur ging de wekker op de Klaproosstraat en begonnen we driftig met het inpakken van de laatste dingen, het wekken van de kinderen en het eten van een vliegensvlug ontbijt. om kwart over zes vertrokken wij met een volgepakte Dacia Sanders richting Ouderkerk om vanaf daar door de vader van Rudi naar Schiphol te worden gebracht.

Op Schiphol de standaardprocedure doorlopen. Inchecken bij de automaat, naar de balie voor het inchecken van de bagage, douane en richting gate F6. So far so good. Snel een kop koffie en samen met business class als eerste aan boord van het vliegtuig.

De family seats vielen niet tegen. De stoelen zaten naast elkaar maar met een gangpad tussen de twee familie seats en de derde stoel. Dit gangpad was eigenlijk wel praktisch, het maakte het ondersteunen van de Esmee drager wel makkelijk.

Alles klaar voor de start. Steijn was niet meer te houden. Hij vond het enorm spannend. Tijdens de start zat Esmee met een extra gordel aan de standaard gordel op schoot bij Annemarie en Steijn zat naast Rudi. Hier begon het extra wachten. Een aantal passagiers kwamen niet opdagen en waren reeds omgeroepen. Twee daarvan waren te laat met als gevolg dat de bagage van deze personen uit het vliegtuig moet worden gehaald. Een kleine vertraging van 15 minuten. maar voor een mannetje van bijna vier lijkt dit wel uren te duren. We hobbelen langzaam op weg naar de startbaan. De Polderbaan om precies te zijn. Verder weg kan niet en dus weer een ritje van 15 minuten. Maar toen ging het eindelijk gebeuren. Een zweterig handje grijpt de hand van zijn vader. " Wow wat gaan we hard zeg pappa!".

Na een paar minuten klimmen ging het bordje voor de gordels uit. Steijn mag zijn gordel los maken en vraagt vol overtuiging "Zo pappa.... zijn we er nu?"

De vlucht gaat goed. Het is een lange zit maar de kleintjes doen het echt heel goed. We hebben de foto opdrachten voor Steijn dan ook niet nodig gehad. Hij kon zich prima vermaken met het onboard entertainment systeem.

Al snel kreeg Steijn een warme lunch. We hebben tijdens het boeken aangegeven een kindermaaltijd voor Steijn te willen. Op zich wel handig omdat deze een 10 a 15 minuten eerder wordt geserveerd. Boontjes met maïs, kip en gebakken aardappeltjes. Niet verkeerd. O ja, er zat ook een zakje koekjes, een knijpflesje aardbeienyoghurt en een doosje Fruitella dummy's bij. Dus een beetje moeten dwingen eerst wat groente te eten voordat hij aan de lekkernijen mocht beginnen. Wij mochten kiezen uit pasta or kip. Beide gingen we voor de kip met rijst en een salade erbij. Prima eten op 10 KM hoogte. Annemarie heeft met Esmee op schoot gegeten. Er was volgens haar geen reden om om de beurt te eten. Het ging prima. O, en we kregen een ijsje! Aan boord van het vliegtuig op een hoogte van 10 KM een heerlijk ijsje!

Gedurende de vlucht heeft Esmee wel geslapen. Steijn uiteindelijk een uur of twee tijdens het laatste deel van de vlucht. Nadat hij wakker was geworden kregen wij een kleine maaltijd. Eerst Steijn een witte boterham met fruit en Maja de bij drink en vervolgens wij een soort kleine opgerolde pizza met alleen maar tomatensaus en wat kruiden. Op zich prima hoor maar lastig te omschrijven. Het voordeel van deze maaltijd is dat het de laatste twee uur een beetje sneller laat verlopen. Voor we het wisten zaten we in onze gordels klaar voor de landing. Steijn stuiterde zijn gordel bijna uit van de spanning. Maar met de wijsvinger van Rudi in de hand stopte het vliegtuig. We arrived at our final destination. Los Angeles USA. De vlucht was enorm meegevallen. Maar toen begon het zware gedeelte...