Los Angeles International Airport

Omdat wij even op de buggy moesten wachten in de slurf van het vliegtuig liepen we iets achter op de rest van de passagiers. Meestal niet zo'n probleem omdat je meestal toch moet wachten op de bagage bij de bagageband.  Echter na een roltrap met alle bagage en kinderen (welke zich echt buitengewoon hebben gedragen gedurende de gehele reis) liepen we de hoek om richting de douane en zagen tot onze schrik een enorme wachtrij en slechts een handjevol douaniers welke geen van allen de indruk maakten om even snel de rij weg te werken. Helaas, achteraan aansluiten was de enige optie.
In de rij werden we bezocht door een gezellig hondje. Het hondje besnuffelde onze tassen en bleef bij de rugzak van Annemarie staan. "Heeft u voedsel in uw tas?" vroeg de begeleider van de voedselzoeker. Annemarie geeft aan dat er niets in zit en zegt "Er heeft vanmorgen een banaan in gezeten". Toch moest hij open. De vader van Rudi heeft gezegd dat Rudi geen grapjes mag maken bij de douane van de USA dus hij gedraagt zich prima en doet de tas open. Er zit een aangebroken pakje kauwgom in maar dit wordt niet gezien door de douanier. Ook in het grote vak moest worden gekeken alleen na het zien van de eerste tien centimeter vond hij het eigenlijk wel best, besloot dat het de banaan geweest moest zijn en gaf de hond hiervoor een compliment.
Na lang wachten waren we aan de beurt. De dame achter de balie vroeg met hoeveel mensen we waren. "Vier stuks mevrouw, hier zijn de paspoorten". Samen met het douane formulier wat wij tijdens de vlucht hebben ingevuld overhandigd Rudi de stapel met documenten. Elke pasfoto wordt zeer nauwkeurig gecontroleerd en de computer wordt gevuld met gegevens. Rudi is als eerste aan de beurt en moet naar een zwart kastje komen met een glasplaat waaruit een groene gloed kwam. "Right hand four fingers1" wordt er geroepen. Rudi legt vier vingers op de glasplaat en na enkele seconden "Right hand thumb!". Ook de linker hand komt aan de beurt en als laatste nog een foto van het gezicht. Na Rudi moet ook Annemarie eraan geloven. Vingerafdrukken en een foto. De kinderen hoeven gelukkig niet. Tijdens deze screening wordt ons gevraagd "Why are you here and what are you going to visit" waardoor gelijk de border security afleveringen in gedachten voorbij flitsen. "We are going to Vancouver Island" Dit was niet voldoende dus we ratelen onze hele route op en dit lijkt te werken. We mogen verder, Yes! we zijn in America. 
Steijn is helemaal blij. Hij is op vakantie. Nu kunnen we de auto halen en snel weg hier. De koffers lagen al een aantal rondes op de band dus deze konden we gelijk pakken. Twee gangen verder was bagagecontrole. Weer een douanier welke vroeg om alle papieren. Weer trok Rudi de stapel uit zijn tas en overhandigde deze aan de beste man. "Heeft u meer dan 10.000 dollar mee?" En hij keek naar vier ernstig verveelde en vermoeide gezichten. "No, I wish I had" zei Rudi. Waarschijnlijk waren onze blikken voldoende om ons direct door te laten. Dit was ook de juiste keus. Nog een tegenvaller hadden wij niet meer vriendelijk af kunnen handelen. We mochten verder.
LA international airport! Wat een drama! Afgetrapte gangen en lege balie hokjes gaven een trieste indruk. We zagen een bord "CAR RENTAL" en een pijl. Braaf volgen wij de pijl waarna we er snel achter kwamen dat er geen volgende pijl meer was. Een verlaten hal en geen enkel teken van een verhuur bedrijf. Het enige wat we konden vinden was een leegstaande informatiebalie waar Rudi tijdens het wachten op Annemarie, welke de luier van Esmee aan het verschonen was, eens aan het neuzen ging. En tussen een aantal opgeplakte A4 papiertjes vond hij een briefje over de car rentals. Op het briefje werd aangegeven dat wij voor Hertz in de red zone moesten wachten op de shuttle. Andere bedrijven moesten worden gebeld. Ons geluk dat we bij Hertz hebben gehuurd. We hobbelen naar buiten en staan bij de red zone waar een groot aantal shuttles stopt. Welke moeten we hebben? waar moeten we zijn? Annemarie vraagt een willekeurige shuttle chauffeur hoe het werkt en deze legt uit dat de Hertz shuttle er ieder moment aankomt. Goed om te horen, en inderdaad de bus arriveert spoedig en de buitengewoon behulpzame chauffeur zet onze koffers samen met Rudi in de bus. We gaan verder maar hebben geen idee waar naartoe.