Kom maar op met die woestijn!

Zaterdag 27 juli 2013
Vandaag vertrekken we uit Las Vegas. Eerst nog een ontbijtje scoren. We proberen dit in het altijd gezellige en kindvriendelijk hotel Circus Circus. Helaas, schijn bedriegt. Het hotel geeft een oude indruk en is alles behalve gezellig. Er hangt een vreemde geur in het casino en het hotel. Na lang zoeken vinden wij een restaurantje waar ze ook een ontbijt serveren maar besluiten toch om nog ergens anders te kijken. De keus valt op hotel New York en wat een verschil. Gelijk één van onze favorieten hotels. Netjes, ruim en heel erg leuk aangekleed. Een roller coaster raast van binnen naar buiten en tussen de gebouwen door welke de skyline van New York voor moeten stellen. Binnen wandelen we door een gezellig straatje van New York en vinden we snel een restaurant met een heerlijk ontbijt.

We haasten ons terug naar het hotel waar we onze spullen pakken en klaarmaken voor een reis door death valley. Een trip door het heetste gebied van onze planeet. Annemarie is een beetje nerveus en hoopt dat we er zonder problemen doorheen komen. Met een auto vol benzine en flesjes water beginnen we aan de tocht. Net voor het national park krijgen we een flinke regenbui over ons heen. Best uniek wanneer we naar de omgeving kijken. Niets duidt erop dat dit vaak voorkomt. Wanneer wij het "welkom in national park Death Valley" bord voorbij rijden beseffen wij ineens dat we al heel lang geen auto meer hebben gezien. Behalve de weg geen gebouwen, mensen of iets door mensen gemaakt. Het is een ruig en droog gebied. Een groot aantal verschillende kleuren rotsen en gesteente maken het een prachtig schouwspel. We rijden door de bergen en dalen langzaam af richting de vallei. De temperatuur stijgt tot over de 114 graden farenheit (45C). Redelijk koud voor de tijd van het jaar maar wanneer wij uit de auto stappen bij Badwater Basin (klik en bekijk op google maps) beseffen wij pas hoe warm meer dan 45 graden eigenlijk is. We lopen een klein trappetje af, over een houten vlonder en maken wat foto's. Dit is het laagste punt van de United States en er staat een kleine plas met water. Heel raar om dat te zien in deze droogte en warmte. Water verdampt hier extreem snel maar het zout lijkt veel water vast te kunnen houden. Verschillende toeristen hebben gaten gegraven in het zout waar te zien is dan er ongeveer op 10 cm diepte water te vinden is. Ondrinkbaar door het zout weliswaar maar er is water.

Esmee ziet er gelijk al uit als een tomaat dus de dames gaan al snel terug naar de auto. Steijn en Rudi maken nog snel wat foto's maar Steijn geeft snel aan dorst te hebben dus ook zij haasten zich terug naar de auto. Een unieke ervaring welke we niet hadden willen missen. Het besef van de warmte en begrijpen wat een woestijn met je kan doen. We begrijpen nu goed dat dit stukje aarde gewoon niet geschikt is voor mens en dier.

We rijden verder en kiezen ervoor om even snel bij Devil's Golfcourse te stoppen. Allen Rudi gaat eruit voor een paar foto's. Staan er genoeg op google maar ach. we zijn er nu toch. Na de golfbaan rijden we over de artist drive alsof het een achtbaan is. De verschillende kleuren van de rotsen zijn er mooi om te zien maar de weg is nog veel leuker om te rijden. Wanneer je er ooit komt en je ziet een bordje met "dip", gewoon gas blijven geven. Het is net een achtbaan en de kinderen kwamen niet meer bij van het lachen. We vervolgen onze reis door de woestijn en zijn bang het resort voorbij te zijn gereden. De tijd begint een beetje te dringen maar de route blijft prachtig. Door de bergen met veel hoogteverschil en prachtige rotsformaties.
Eindelijk het resort in zicht. We herkennen het direct van de streetview afbeeldingen en zijn blij dat we zijn aangekomen. Het resort is niet echt een resort. Een tankstation waar wij ons moeten melden voor de overnachting en een restaurant. We gaan, gezien de tijd, eerst een hapje eten in het restaurant. Niet veel bijzonders maar wat verwacht je midden in de woestijn. Het resort is niet echt een resort te noemen. Annemarie ontdekt dat de tent bijna helemaal weg was geweest maar dat ze het proberen te redden. Hier en daar zijn al wat restauraties geweest maar er moet nog wel flink wat gebeuren. Wanneer de kinderen op bed liggen drinken we een kop koffie buiten op het terras. Heerlijk, genieten van de woestenij bij maanlicht en  een kop koffie met chloorsmaak.

Zondag 28 juli 2013
Vroeg opgestaan en bij het restaurant aangemeld voor het ontbijt. Het was 10 dollar per persoon voor het "volledige" ontbijt en 5,50 voor alleen de cornflakes en koffie/thee/melk. Na het "volledige" ontbijt te hebben bekeken besloten wij het met de cornflakes versie te doen. We blijven ten slotte toch Hollanders en er komen nog heel veel hotels aan. Dus niet zo genoten van het ontbijt met cornflakes en koffie met chloorsmaak, maar ach we zitten midden in de woestijn dus we begrijpen het wel.

We tanken de auto vol en vervolgen vroeg in de ochtend onze reis. Een mooie rit met veel variatie in hoogte en natuur. We bereiken hoogtes van meer dan 2000 meter. Het vreemde is dat er op deze hoogte ook gewoon een snelweg is met twee keer twee rijstroken. Er steken wel bergen uit welke nog hoger zijn maar op deze hoogte is het vlak genoeg om zo'n weg aan te leggen. Daarnaast groeien er ook nog veel bomen op deze hoogte en hoger. 

We genieten van de rit en rijden langs een bordje met "Manzanar". Omdat het tijd is om de kinderen wat te eten te geven besluiten we hier te stoppen en een kijkje te nemen. Het blijkt één van tien concentratiekampen geweest te zijn waar, in de tweede wereldoorlog, direct na de aanval op Pearl Harbor meer dan 10000 Japanners of mensen met een Japanse voorouder, werden opgesloten omdat de Amerikaanse regering bang was dat ze zouden spioneren of iets dergelijks. Geen van alle gevangenen is achteraf veroordeeld voor deze daden. Het bezoeken van dit park is kosteloos en het is normaal mogelijk om met de auto door het kamp te rijden. Tenminste, door de restanten van het park. Helaas was deze route afgesloten vanwege overstromingen. Tijdens een toiletbezoek van de kleintjes heeft Rudi nog even gesproken met een park ranger. Ze heeft het verhaal in grove lijnen uitgelegd omdat wij niet veel weten van de Amerikaanse geschiedenis. Een ongepland en interessant bezoekje. (Meer weten: Manzanar op wikipedia)

We gaan weer verder en zien meer en meer bomen om ons heen. Het raakt bewolkt en de temperatuur is aardig aan het dalen. We hebben het warmste gebied duidelijk verlaten en komen uiteindelijk bij de Murphey's lodges in Lee Vining aan. Zeker geen verkeerde plek en een leuk stel van ongeveer onze leeftijd met een dochtertje van 17 maanden beheren het verblijf. Na wat overleggen besluiten we om hier twee nachten te blijven in plaats van één. We zitten vlakbij Mono Lake en de spookstad Bodie.