Viva Las Vegas

Donderdag 25-07-2013
We beginnen de dag met een ritje naar Santa Monica pier. Een typisch Amerikaanse pier met een pretpark. Tenminste wij vinden het typisch door diverse series en films op de televisie. Wanneer we dan ook de pier op lopen is het precies wat we ervan hadden verwacht. De stranden zijn enorm en de pier is gezellig druk. Diverse kraampjes, attracties en een aantal straatartiesten welke netjes bij een kleine op de grond geverfde ster staan. Alles is goed georganiseerd en ziet er netjes uit. De kinderen worden langzaam gek van het gehobbel over de balken in de buggy en Steijn staat met spanning te kijken naar de achtbaan welke over ons heen raast. Een leuke beleving en zeker de moeite van een bezoekje waard. We lunchen vlak bij de pier en beginnen aan een lange rit naar Las Vegas. Het verlaten van Los Angeles levert een enorme vertraging op door de grote hoeveelheden aan verkeer. Tijdens de spraakmakende rit zien we de buitentemperatuur oplopen en maken een korte stop voor een appeltje en wat drinken. Onderaan de afslag zien wij een afdak aan een soort horeca zaak waar we de auto in de schaduw kunnen proberen. Wanneer iemand er problemen mee heeft dan horen we het wel. Nadat de appels en het drinken is uitgedeeld zien wij op het raam staan. "Icecold beer and hot chicks". We bekijken de tent eens goed en zien nu een lugubere uitstraling en door het raam wat beweging binnen. Rudi ziet één van de hot chicks naar binnen glippen. Ze heeft een afgeknipte spijkerbroek aan en een wit "western" shirt. De chick lijkt zeker over de 40 te zijn. We handelen alles af en maken iedereen klaar voor vertrek. Ondertussen staat er een hele grote zwarte pick-up achter ons met een bebaarde biker achtige man achter het stuur welke graag in de schaduw wil parkeren op het plekje wat wij bezet houden. We maken ons uit de voeten en vervolgen onze reis.

Het landschap veranderd snel. We rijden nu echt in de woestijn. Weinig tot geen begroeiing en geen dieren te bekennen. De route bestaat veel uit bergen. Een hele beleving om hier te rijden. De temperatuur blijft, ondanks dat het avond is, nog steeds oplopen. Door de enorme vertraging in Los Angeles lopen we enorm achter op schema en dit gaan we niet meer goed maken. We moeten dan ook na een paar uur rijden stoppen om de kinderen even rust te gunnen en een boterham te geven. We doen dit bij een Starbucks. Ja echt waar. Het is een graad of 45 buiten en er is gewoon een koffieshop. Bij het uitstappen voelen we de warmte van de woestijn. Het is een onbekende warmte. Het waait een beetje maar dit biedt geen verkoeling. De wind voelt als de lucht uit een haarföhn. We lopen naar binnen en gaan aan een lange tafel zitten. Het is nog best druk in de winkel en we vallen niet bepaald op. We hebben niet echt zin in koffie en houden ons rustig om te voorkomen iets te moeten kopen. Helaas wordt het snel rustiger en worden we een aantal keer aangekeken. We zullen toch iets moeten bestellen. Rudi bekijkt de menukaart en ziet tot zijn verbazing alle soorten koffie en thee in ijs variant. Een bord met een nieuwe ijskoffie trekt zijn aandacht. Het is een kruidige ijskoffie met sinaasappel smaak. Het moet een zonnesteek geweest zijn want Rudi bestelde dit goedje. Annemarie ging voor een ijsthee. Niet het kant en klare drankje wat wij in Nederland kennen maar gewoon echt hun eigen thee maar dan ijskoud. Geen van ons beide heeft meer dan 10 slokken van het drankje genomen. Misschien moet je hier gewoon aan wennen. In ieder geval konden we voor weinig geld de kinderen even uit de auto laten en daarna weer verder tuffen door de hitte van de Nevada Desert.

Steijn heeft geen zin om te slapen en kijkt mee hoe het langzaam donker wordt buiten. We naderen de grens van de staten Callifornia en Nevada en net over de grens van deze twee staten staan al een aantal gigantische casino's te lonken met duizenden lampjes. We moeten nog een stukje rijden voordat we vanuit de verte de stad Las Vegas zien liggen. Naast de stad zien we af en toe een bliksemschicht en de neonreclames beginnen zichtbaar te worden. We volgen braaf het navigatiesysteem en rijden vlakbij ons hotel de Las Vegas Boulevard of eigenlijk de strip op. Onvoorstelbaar! Wat een overweldigende wereld. De verlichting, muziek en mensen op straat. Niet te omschrijven. We zoeken de ingang van de parkeergarage van het Best Western Casino Royal en rijden deze natuurlijk voorbij. We besluiten te keren bij onze buren van het Venetian Hotel en komen hier gelijk bij de beveiliging van het hotel terecht. We geven aan te willen keren en de beste man verteld ons hoe we het beste kunnen rijden. De oprit van het Venetian Hotel is bezaaid met verkeersregelaars, personeel en een aantal gasten. Dit kost klauwen met geld. We rijden ons rondje, vinden de juiste garage en parkeren de auto op een 20 minuten incheck plek. Met Esmee in de buggy en Steijn aan de hand lopen we de ingang van het hotel binnen. Even staan we sprakeloos te kijken. Wat een gekte. Een ruis van vrolijke geluiden uit de honderden gokkasten geeft een enorm gezellig gevoel. Mensen lachen en schreeuwen van geluk wanneer er iets gewonnen wordt. Kort gerokte dames brengen drankjes rond zodat je de geluksplek niet hoeft te verlaten en er wordt nog ouderwets binnen gerookt. Daar sta je dan met een kind van nog geen vier jaar. We banen ons met ons gezinnetje een weg tussen al deze gelukzoekers en zoeken een receptie van het hotel. Ergens ver weggestopt tussen de automaten is een kleine ruimte ingericht met een balie. Twee medewerkers helpen ons met inchecken en leggen uit hoe alles werkt. Gezien de tijd hebben we alles in no time uitgepakt en ingericht. Morgen een drukke en interessante maar ongetwijfeld ook een warme dag.
In de avond worden we nog gebeld door de receptie. Annemarie begrijpt niet helemaal wat ze bedoelen en besluit even naar ze toe te lopen. Het blijkt dat er in dit hotel geen mogelijkheid is om te ontbijten. Alleen zit een ontbijt inbegrepen in de prijs. Hun oplossing is het overhandigen van een voucher van 50 dollar van Denny's. Het voorstel van de dame in kwestie was deze bon te verscheuren en vervolgens de 50 dollar van het te betalen bedrag af te halen. Dit lijkt ons een goed idee en we gaan hiermee akkoord. Ongetwijfeld doen ze dit zodat je meer in het casino achterlaat en minder bij Denny's. We sluiten de dag af en gaan slapen.

Vrijdag 26-07-2013
Na het ontbijt bij Denny's (bij lange na geen 50 dollar) zijn we klaar voor Las Vegas. We besluiten een aantal hotels op loopafstand te bezoeken. We zijn begonnen bij Treasure Island. Een hotel met een groot piratenschip voor de deur. Op dit schip worden in de avond shows gehouden. Het Treasure Island casino en hotel maken al een aardige indruk op ons. Vanaf Treasure Island lopen we naar het Venetian Hotel. We lopen naar binnen en zien Venetië nagebouwd in het hotel. Geschilderde blauwe lucht. De kanalen en bruggetjes en zelfs de gondels varen rond met bezoekers die gewilligd zijn 20 euro per persoon te betalen voor een rondvaart van 10 minuten. Op het plein van Venetië lopen we langs een ijskraam met een groot aantal verschillende smaken schepijs. Het ijs iet er goed uit en we besluiten te trakteren op een bolletje. Het bedrag voor dit ijsje met 1 bolletje was een schappelijke 8 dollar! De prijs was nergens aangegeven en kwam dan ook als een soort verrassing bij ons aan. 1 keer maar nooit meer. Het was overigens wel goed ijs en echt een flinke schep. Het Venetian is een prachtig hotel met een goed oog voor detail.

We steken de weg over naar het Mirage Hotel. In het Mirage vonden wij een kleine dierentuin met een dolfijnen show en de tijgers en leeuwen van Siegfried en Roy.  Steijn was helemaal weg van het kijken naar de dolfijnen onder water door het glas van het enorme bassin. Omdat het onder de grond iets koeler was dan op het aardoppervlakte had niemand hier echt problemen mee. In de geheime tuin van Siegried en Roy ziet Annemarie Siegfried lopen. De echte? Rudi heeft eigenlijk geen flauw idee hoe deze beste man eruit ziet maar gezien de aandacht die hij krijgt zal het hem zeker zijn. We verlaten de dierentuin en wandelen het hotel weer uit. Het loopje van 300 meter naar ons hotel is net aan te doen in de brandende zon.
Veel bedrijven hebben verstuivers met water buiten hangen. Deze zorgen voor een klein beetje verkoeling van de lucht. Of het echt werkt is te betwijfelen. Misschien wanneer je een paar minuten in de nevel gaat staan.

Wanneer wij over de strip wandelen komen we veel daklozen tegen. Ze zitten braaf met een tekst op een kartonnetje te wachten op geld. Meestal iets simpels zoals " I'm hungry", "Every little help is welcome"  tot "I need to buy diapers for my kid" of zelfs "My girlfriend is a bitch, help me to hire a hitmen". Het lijkt erop dat niemand op de strip mag vragen om geld. Ze mogen wel een voucher uitdelen of iets vertellen maar er lijken strenge regels aan het mensen lastig vallen te zitten waardoor dit dus ook niet veel gebeurt. Ze zijn beleefd en nemen heel makkelijk een nee dank je wel als antwoord.

Na het bezoeken van de hotels hebben we in onze eigen kamer een boterham gegeten en zijn Annemarie en de kinderen even gaan slapen. Rudi is een boodschap gaan doen en heeft een ritje over de Las Vegas Strip gemaakt. Hij is erachter gekomen dat het niet meevalt om ergens te komen. Je hobbelt van stoplicht naar stoplicht en wordt enorm afgeleid door de grote hoeveelheid tv schermen en andere aandachttrekkers.
Voordat we gaan eten hebben we een verrassing voor Steijn. Steijn staat elke keer te kijken bij ieder fontein die we tegenkomen. We lopen naar het Bellagio en wachten een paar minuten op de wel bekende fonteinen show. Terwijl de vijver zich vult met een gemaakte mist en de fonteinen uit het water omhoog komen zet Rudi Steijn op zijn nek. We kunnen alles goed zien en horen. Celine Dion begint en de fonteinen beginnen te spuiten. Rudi besluit niet de fonteinen te filmen maar ook het gezicht van Steijn. Een filmpje wat we wel honderd keer kunnen kijken. De reactie wanneer de hoogste fonteinen beginnen te puiten is niet te beschrijven. Bekijk het filmpje zelf maar. (klik hier voor het filmpje)

Het restaurant voor het avondeten staat al langere tijd vast. De Heart Attack Grill (klik hier voor de website) staat in de planning en zo gezegd zo gedaan. De zaak is vrij eenvoudig te vinden en erg herkenbaar. Op de deur van het pand staat met duidelijke rode letters aangegeven dat het voedsel wat binnen wordt verkocht zeer slecht is voor de gezondheid. Ook kan er alleen cash betaald worden omdat je het misschien niet haalt tot de rekening. Volgens de nieuwsberichten en interviews welke binnen continue op grote schermen worden uitgezonden zijn er al een aantal keer mensen met gezondheidsproblemen afgevoerd vanuit het restaurant naar het ziekenhuis. Ook het gezicht van het restaurant is ongeveer een jaar geleden op jonge leeftijd overleden aan de gevolgen van overgewicht. Eenmaal binnen krijgen we een ziekenhuis japon aan en een bandje om onze pols. De serveersters zijn verkleed als zustertjes en wijzen ons een tafel. Het menu is vrij eenvoudig. Er is één soort burger genaamd de Bypass. Hij is verkrijgbaar in een reeks diktes. De single, double, tripple, quadruple tot en met een octuple bypass burger. Bij de laatste kun je voor 7,40 ook nog 40 plakken bacon krijgen. De quadruple bypassburger is door een onderzoeksbureau getest en kwam bijna op de 10000 calorieën. De broodjes, het vlees, de uien en eigenlijk alles wordt gebakken in een ruime hoeveelheid Reuzel. Alles moet verzadigd zijn van deze rommel. Rudi kiest een double en Annemarie gaat voor een singel bypass. Er is geen suikervrije frisdrank of enige andere "gezonde" drank dus krijgt Steijn een vanille milkshake. In de milkshake vinden wij blokjes welke er uit zien als blokjes witte chocolade. Na een klein hapje proeven blijkt dit geen chocolade te zijn. Het lijkt een soort vettig blokje te zijn en we duwen ze onderin de veel te dikke milkshake welke alleen met een lepel kan worden "gedronken" zodat Steijn ze niet op gaat zitten eten. 
De burgers worden geserveerd en we beginnen gretig te eten. Het smaakt verbazingwekkend goed. Bij Rudi druipt bij de laatste paar happen het vet letterlijk uit het broodje. De friet glibbert bijna uit je handen van de reuzel waarin het is gebakken. Achter ons is een gezelschap van ongveer 8 personen net klaar met eten. Een moeder heeft haar bord niet leeg gegeten en dit levert billenkoek op. De vrouw moet zich vasthouden aan een speciaal gemaakt rek wanneer een verpleger met een paddle drie fikse slagen op haar kont geeft. Ook een man van het gezelschap komt aan de beurt en hier lijkt de zuster zich totaal niet in te houden. De man wordt vol geraakt en gestraft voor het niet opeten van zijn bypass. Steijn moet er enorm om lachen en herinnerd ons aan het feit dat dit ons ook kan overkomen. Rudi wil dit voorkomen en propt zich vol met veel te vette friet en bypass burger. Hij krijgt het voor elkaar de burger op te eten. Het was een hele belevenis.

Na de Heart Attack Grill schieten we nog even langs bij Hotel Mirage voor de vulkaanuitbarsting. Dit was een minder groot succes en Rudi is met een huilende Steijn op zijn nek weggelopen van dit lawaaierige spektakel. Annemarie en Esmee kwamen iets later bij het spektakel aanlopen en stonden niet bij Rudi en Steijn. De dames hebben de hele show gezien en hebben er van genoten.