San Francisco

1 augustus 2013
Ok, wij hebben het gewoon niet zo met grote steden. San Francisco was vandaag aan de beurt en het station ligt om de hoek van het hotel zoals van te voren gepland. Na wat worstelen met de kaartautomaat hebben wij twee kaartjes in handen met een waarde van 10 dollar per stuk. Een retourtje naar het centrum zou een dollar of 8 kosten dus dat moet goed gaan. Nadat we door de poortjes van de BART metro lopen komt er een donkere grote agent op een fiets naar ons toe en brult wat onze richting uit. Beleefd als we zijn lopen we naar de beste man toe en begrijpen uit zijn verhaal dat er aan de andere kant van het perron een lift is. Aan de kant waar we nu staan is alleen een trap dus dat gaat hem, met twee buggy's , niet worden. De agent zegt dat we door een poort moeten aan de andere kant. We zien een halfhoge roestvrijstalen deur van een centimeter of tien dik en een zwarte knop ernaast. Drukken op de knop had geen zin. Het deurtje ging niet open. De agent kwam er weer aan en zegt, " just push it", en warempel het zware deurtje zit helemaal niet op slot en de ongekend kostbare poortjes waar je alleen door kan met een geldig vervoersbewijs zijn volledig zinloos geworden. Ook een zwerver maakt dankbaar gebruik van dit poortje en loopt er gewoon doorheen. Eenmaal aan de andere kant aangekomen hangt er een bordje op de lift met "out of service". De agent kijkt of we het kunnen vinden en begint weer als een malle te wijzen. Ze bedoelen het allemaal goed maar af en toe…. Rudi loopt een stukje naar hem toe en verteld hem dat hij out of service is. De agent verontschuldigd zich en wij gaan naar het perron.

Wanneer je ooit van plan bent om gebruik te maken van de BART lijn adviseren wij oordoppen mee te nemen. Steijn heeft van het begin tot het eind, en dat is een minuut of 30, met zijn handen zijn oren dicht gehouden. Nu doet hij dat meestal al snel, maar dit keer moest ik hem zeker gelijk geven. De metro gaat wel lekker snel en we rijden het prachtige San Francisco in.

Volgens het kaartje zouden de cablecars aansluiten op het perron Powel Street. Top, we stappen uit lopen naar de informatiebalie en vragen twee retourtjes voor de cablecar naar Fisherman's Wharf. Annemarie zag, achteraf gezien gelukkig, een briefje met een passport voor 1 dag onbeperkt vervoer alle bus, tram, metro en cable cars van Muni voor 2 dollar per persoon meer. We kiezen deze optie lopen naar buiten en zien een aantal mensen staan op het punt waar de cablecars keren. Een leuk gezicht maar er staan wel erg veel mensen te kijken. Waar moeten we instappen? Waar moeten we zijn? Langzaam maar zeker begint het door te dringen. De mensen vinden het keren helemaal niet zo interessant, tenminste niet voor de 10e keer. De rij is enorm lang. We zitten in het hoogseizoen en dit is echt niet leuk meer. Even kijken we hoeveel mensen er in een karretje gaan en hoe veel karretjes er komen en besluiten niet in de rij te gaan staan. We hebben ze gezien en dat is mooi zat. We reizen nu eenmaal met kleine kinderen en moeten ons dus soms even aanpassen. Gelukkig heeft Annemarie de passport optie gezien en we zoeken naar een andere manier om in de haven te komen. Met wat gepuzzel hebben we de route voor elkaar en gaan we op pad.

Als eerste komen we aan bij pier 33. De pier om met de boot naar Alcatraz te gaan. En buiten verwachting, helemaal geen rij voor de kassa! We lopen er naartoe en vragen 2 kaartjes. " Sorry mevrouw, deze zijn uitverkocht. We hebben nog wel een rondvaart om het eiland heen" Terwijl ze het zegt zie ik verderop een bordje staan, en mensen dit is geen grapje, op het bordje staat "next available ticket: August 20". Dit was een definitieve no go voor de bootreis naar Alcatraz. Erg jammer. We balen hier best wel van.

Dan naar Fisherman's Wharf waar het ook gigantisch druk is. Het hoogseizoen is echt voelbaar. Toeristen vliegen van giftshop naar giftshop en dit is gewoon niet onze plek. Stuur ons de woestijn in of naar Calgary met -30 maar toeristen en toeristenattracties in groten steden is blijkbaar niet helemaal ons ding. We lopen een rondje en gaan richting de cablecars om terug naar het metrostation te kunnen. De rij aan deze kant is een stuk korter op het moment dat wij aankomen. Achter ons wordt hij snel langer. Het ritje is best leuk. De bestuurder, of de gripman, heeft best een zware taak met het remmen, koppelen en ontkoppelen van het systeem en dit kost hem best wat energie. Ze kunnen niet gewoon rechtdoor rijden en hebben over het algemeen ook geen voorrang op het overige verkeer dus hij moet nogal eens stoppen. De cablecar gaat steil omhoog en steil naar beneden. Het wagonnetje is van hout op een stalen frame en het zit allemaal grappig in elkaar. Wil je meer weten over hoe het werkt klik dan op de volgende link: cablecar railway

We worden netjes afgeleverd bij het BART station en we gaan met de lift naar beneden. Echter wanneer je de lift gebruikt ga je direct naar het perron en hoef je niet door het poortje. Je hebt dan dus ook geen start station. Omdat wij geen zin hebben om terug te lopen besluiten wij bij aankomst op het eindstation gebruik te maken van, jawel, het roestvrijstalen deurtje. Het zwartrijden levert echter niet veel op. De kaartjes hebben nog een tegoed van 5,70  dollar maar dit krijgen we niet terug. Dus beste lezers wil je ze hebben? we zetten ze op ebay voor 4 dollar per stuk!

Dit was voorlopig de laatste grote stad en het laatste gereserveerde hotel tot Seattle. We gaan nu de 101 volgen langs de kust.